Gegevens

Hits: 82

Het was weer zo ver, op een zaterdag gingen we weer een dag Noordzee duiken.

Fred en ik druk met elkaar filosoferend of het wel of niet zou doorgaan het was immers nog vroeg in het voorjaar. Meestal gaan de eerste Noordzee duiken niet door i.v.m te hoge golfslag of domweg slecht weer. Maar deze dag hadden we geluk Jos (onze schipper) en zelf ook een verwoed Noordzee duiker belde vrijdag avond dat het feest doorging. Voor ons betekent dat op zo'n moment dat we als de wiede weerga onze materialen controleren en gaan opbouwen. Enige spanning in de gunstige zin van het woord begint zich dan al op te bouwen. Hebben we alles, is er niets vergeten enz. 

Die zaterdag ochtend vertrokken we al vroeg zoals gewoonlijk het daglicht heeft op dat moment onze ogen nog niet bereikt, enigszins slaperig stappen we in de auto die bomvol geladen is met duikmaterialen. Ik die normaal gesproken redelijk praats is heeft ook nu nog niet veel te melden. Eenmaal aangekomen in Zeeland bij Neeltje Jans waar we zullen opstappen wrijven we onze ogen nog eens los en worden we pas echt wakker. Ons geduld wordt op de proef gesteld want Jos is nog niet gearriveerd met zijn boot. Maar we hoeven niet lang te wachten in de verte zien we hem al komen aanvaren, even door de sluis en we kunnen onze materialen aan boord brengen. Zo'n eerste keer in het jaar volgt er altijd weer een uitbundig ontvangst alsof we elkaar al geen 10 jaar meer hebben gezien. Vervolgens vragen we en inmiddels klaar wakker waar we die dag gaan duiken.Jos geeft aan dat we de eerste duik op het wrak de S.D.2 zullen gaan maken een coaster die door de stromingen van de afgelopen jaren weer uit de bodem herrezen is, voor de tweede duik weet hij het nog niet zeker, dit heeft alles te maken met het weer van die dag dat behoorlijk ruw is. Golven van 1.20 en meer bemoeilijken onze dag de geplande duiken

Na enkele uren gevaren te hebben en de nodige bakken koffie zijn we op onze bestemming gekomen,\ ook nu weet Jos zijn boot weer met de grootste precisie op het wrak te verankeren. Inmiddels zijn we al volop bezig onze materialen aan een laatste check te onderwerpen en maken we ons klaar om te gaan duiken. Fred en ik gaan als laatste te water en helpen de andere twee gastduiker te water. Eenmaal te water zorgen we ervoor dat we een snelle afdaling langs de ankerlijn maken en al spoedig komt het wrak in zicht, helaas blijkt ook dan dat het zicht niet geweldig is maar voor de tijd van het jaar kan het ermee door. Het wrak ziet er geweldig uit, mooi begroeid met allerlei anemonen en veel vis die er een veilige schutplaats vinden. We hadden van te voren afgesproken i.v.m. het weer er geen deco duik van te maken maar in alle rust het wrak te gaan bekeiken. Ook voor ons was dit wrak nieuw. Zo'n 10 minuten voor onze nultijd en met 110 bar in onze persluchtcilinders beginnen we aan de terugtocht naar de ankerlijn. Jammer dan opeens bemerken we dat onze rails die we juist aan het inhalen zijn door onbekende krachten met snelheid van een trein weer afgerold worden. Zitten er duikers in onze rails?? Nee, bij het op dat moment logisch nadenken kunnen we maar een conclusie trekken het anker is los gekomen. We bedenken ons geen moment onder water, kijken elkaar aan en weten van elkaar wat we gaan doen. Enkele gebaren (tekens) en we zijn klaar voor een vrije opstijging. Gelukkig hebben we op dat moment nog niet veel last van de stroming en komen zo op een veilige en  rustige manier aan de oppervlakte.

Uiteraard is in zo'n geval de deco balon van groot belang. Door de heftige golfslag heeft de schipper je nog lang niet in het oog en het afdrijven gaat heel snel. In dit geval duurde het een kleine 5 minuten voor Jos langs zij kwam varen en ons oppikte. Eenmaal aan boord en alle materialen van de rug afgetrokken konden we weer spreken van een geslaagde eerste duik van die dag. Het werd nu tijd om eerst een bak koffie en zo'n overheerlijke ter plekke gebakken hamburger te gaan nuttigen voor we onze tweede duik van die dag samen gingen bepalen. Ook die duik werd een geslaagde duik.

Een week voordat we de Noordzee op zouden gaan, zal het doorgaan ?

Zal het weer meewerken ?. Wind en golven zijn die week weer erg belangrijk voor ons. Op vrijdagavond komt dan rond 19 uur het verlossende woord, WE GAAN. En of we s’morgens om 6 uur maar in de haven willen zijn want het tij is deze keer erg vroeg, geen probleem het betekent alleen dat we diezelfde nacht nog om 3 uur zouden moeten vertrekken. Vroeg in de ochtend met nog behoorlijk slaperige ogen en onze wederhelften gingen we richting Zeeland. Het zou uitstekend weer worden daarom besloten de dames mee te gaan en die dag te genieten van een heerlijk dagje Domburg aan zee.

Eenmaal in de haven bij Neeltje Jans in Zeeland aangekomen hoefden we niet lang te wachten of Jos kwam al met zijn boot aanvaren. Snel materialen aan boord, en collega duikers die ook meegingen een handje schudden en varen maar. Jos zette er direct de sloffen flink in want de tijd begon te dringen om het tij te halen. Na een klein anderhalf uur varen waren we exact op tijd en na het ankeren konden we onze 1 duik van die dag gaan maken. Onze eerste duik was op de SD.2 met een bijna strakke zee en een stralende zon. Dit maak je niet al te vaak mee, meestal zijn de golven een stuk heftiger.Onze eerste duik was een prima duik met goed zicht van ongeveer 5 meter op een diepte van 28 meter. Fred en ik hadden van te voren al besloten er geen deco duik van te maken want onze tweede duik van die dag, later in de middag zou een geweldige duik worden op een onderzeeboot op een diepte van zo’n 36 meter, en als alles het toe zou laten zou dat wel eens een deco duik kunnen gaan worden. Maar goed even terug naar onze eerste duik van die dag, het was zoals ik al aangaf een mooie duik, voor het sloopwerk is dit wrak minder geschikt maar een geweldig wrak, in vergelijking met een eerdere duik dit voorjaar te zien hoe hij uit het zand tevoorschijn is gekomen. Ook de vele soorten vis die gebruik maken van een wrak en hun beschutting hierbij vinden is een belevenis om met eigen ogen onder water te zien.

Na 50 minuten was onze eerste duik ten einde en klommen we voldaan aan boord van de boot. Een altijd behulpzame Jos die je aan boord helpt en de nodige foto’s schiet, en zorgt met zijn bemanning (Ruud) voor de nodige sfeer en de broodjes hamburger. Dit alles eenmaal tot ons genomen, beginnen mede door het vroege opstaan en de nodige stikstof in onze weefsels onze ogen kleiner te worden en al gouw volgt er een diepe slaap. De enigste die wakker blijft is Jos. Inmiddels heeft hij de motor gestart en begint aan een 3 uur durende tocht naar onze tweede locatie van die dag. Zoals al even aangegeven zou de bestemming een onderzeeboot gaan worden waar mede door de grote afstand nog maar weinig Noordzee duikers een duik op gemaakt hebben. Jos had ons die ochtend al behoorlijk lekker gemaakt voor deze tweede duik en we waren dan ook vol verwachting. Eenmaal op de locatie aangekomen hadden we nog ruim de tijd om onze duiksets om te bouwen met de dubbel 10 sets en alles te onderwerpen aan een laatste check. Het zou immers een diepe duik gaan worden met prima omstandigheden, dus een deco duik zat er wel in. Fred en ik gingen als eerste van boord langs de bekende ankerlijn en snelden ons om zo snel mogelijk beneden te zijn. Een kleine 10 meter voor we op de bodem waren konden we heel voorzichtig de contouren van de duikboot zien, een geweldig gezicht, een compleet wrak en op de toren na geheel gaaf. Zo in te schatten zeker een lengte van rond de 55 meter. Ook hier wemelde het weer van de vissoorten. In het bijzonder zeer grote kabeljauw rond de 1,5 meter en tot onze schrik een kreeft die in lengte wel 1 meter kon zijn. Volgens ons een oudje die zich het wrak compleet eigen had gemaakt en niemand in zijn omgeving dulde,  zelfs voor ons duikers ging hij gewoon in de aanval. De eerlijkheid gebied ons te zeggen dat we hiervoor ook behoorlijk ontzag hadden, dus afstand houden. Het is verder een schitterend wrak om te zien zeer imposant, helaas zaten er nog weinig grotere gaten in wat inhoud dat deze onderzeeër niet door torpedo’s maar waarschijnlijk van bovenaf tot zinken is gebracht.

Het is ook nog niet duidelijk, wat ik begrepen heb of het hier om een Engelse of een Duitse onderzeeër gaat, dit moet de komende tijd (jaren) nog onderzocht worden. Een ding is zeker het is een schitterend wrak waar voor de slopers nog behoorlijk wat materiaal in zit. Uiteraard wordt bij dit soort acties altijd rekening gehouden met de wetenschap dat het hier gaat om een oorlogswrak (graf) waar met eerbied voor de gesneuvelde bemanning mee omgegaan wordt. Persoonlijk probeer ik altijd het verhaal bij zo’n wrak te vinden of wat er over bekent is dit maakt mijn duik volledig. Maar goed onze duik begon na een kleine 9 minuten deco ten einde te lopen en we maakten ons klaar voor de opstijging.

Eenmaal met onze hoofden boven water gekomen en zoekend naar onze boot zagen we tot onze grote schrik een loei grote Ferry Master op ons afkomen, we hadden hem onder water al gehoord maar zoals elke duiker weet is het niet te bepalen waar die zich aan de oppervlakte bevindt. Zo oplettend als Jos altijd is had hij de situatie al gezien en snelde met zijn boot naar ons toe. Het moest inderdaad even een hele snelle actie worden want zo’n Ferry boot ziet ons niet en zal ook niet aan de kant gaan. Wij konden alleen nog op Jos zijn snelle reactie vertrouwen, opnieuw naar onder gaan is in zo’n geval geen optie de ademlucht is immers op en het was ook nog eens een deco duik, dus al bij al niet verstandig. Maar Jos had ons snel aan boord dus geen probleem. Rest nog het wachten op een tweetal andere duikers en het ophalen van het anker voordat we aan de terugtocht konden beginnen. Op de terugtocht konden we onze ervaringen en belevenissen van deze dag nog eens door onze gedachten laten gaan en met een flinke doses humor bespreken. Eenmaal  aan wal gekomen voelden we onze vermoeidheid en stonden onze wederhelften redelijk verbrand van hun dag aan het strand, te wachten  om gezamenlijk de terugtocht naar huis te beginnen.